بازی از اول

این عنوان راانتخاب کردم چون بازیها و کوله بارهای زندگی را گاهی باید تکرار کرد. باید از نخست بیست و دوساله شوی. .خود را اماده کنی برای شغل مناسب پیدا کردن تدارک مامن برای خود وهمینطور وسیله نقلیه ودوستان قابل اعتماد. باید مغازههایی را مشخص کنی که لباس و کفشت را از انجا خریداری کنی. دوباره ساختن یک زندگی مناسب که در شان توست . بعد از 16 ساعت پرواز بالاخره پا بر خاک مهمان پذیر استرالیا گذاردیم.  دو چمدان بزرگ با خود داشتیم و یک بچه چمدان. توی فرودگاه ایران با بیمیلی و از ناچاری1000$ هزینه اضافه بار پرداخت کرده بودیم. فرم اداره گمرک را در دست داشتیم در حالیکه به این امر واقف بودیم که اگر خوراکی در کیفمان دیده شود ممکن است جلوی رویمان  ما را از موهبت خوراکی ایرانی محروم کنند. اولین برخورد مردم این شهر با روی خوش صورت گرفت. ماموران گمرک من را شاهد گرفته وپرسیدند چه مقدار پول با خود دارید و ایا خوراکی یا چیزی که به خاک الوده باشد حمل می کنید یا خیر. با سادگی آجیل بسته بندی شده را روبه رویش گرفتم وجمله مهم نیست خیالم را راحت کرد  وقتی که جمله ولکام تو استرالیا را شنیدم با خود اندیشیدم .میدانید چه ارزو شده بود دیدن کشورتان برایم به عنوان یک مهاجر دائم.می ترسیدم اخرش بمیرم و استرالیا را نبینم. چه مهربان بودند ما مورین. من به این خوشرویی و احترام به شخصیت و نگاه اشنا عادت نداشتم. کشوری که من از ان می امدم به ندرت اینها را به من میداد. بلافاصله پس از طی خوانهای فرودگاه پا به سرمای زمستان گذاشتیم در حالیکه از تابستان می امدیم. تقریبا پرت شده بودیم ته زمین, اخر دنیا . شب ,خسته, غریب, میدانستیم که چاره ای جز اجاره یک تاکسی و پرداخت کرایه شیرین نداریم. بعد از اینکه  چمدانهایمان را  در خودرو اش جا داد پرسید کجا اقامت میکنید و ما هر دو با هم گفتیم هتل... . و بعد صدای موتور ماشین. و هر چه که  بیشتر در دل شب فرو میرفت من بیشتر اه از نهادم بر می امد که اینجا چرا این شکلیست.وای خدایا مبادا تصمیم غلطی گرفتیم!چه خیابانهای کریهی!!! پر از اندوه شدم به یک باره.