پیک سبا

سلام هموطن پناهنده،
می خواهم بدانم پناهندگی چه حالی دارد؟ می خواهم بدانم وقتی هویتت را به آب دادی یا به سطل زباله
 با خود اندیشیدی که چگونه می شود دوباره آنرا پس گرفت یا ازنو ساخت در آبادیی دیگر؟
آیاآینده ای را متصورشدی که در آن هموطن تو در جایی نو از تو روی بر گرداند؟
آیا می دانستی که خانه جدیدت بوی خانه سابق را ندارد؟
به تو گفته بودند که غربت بوی تلخی دارد گاهی؟
هموطن به تو گفته بودند که دولتمردان کشور جدید از تو و جایگاهت در کشور شان استفاده می کنند تا رای رای دهندگان را به نفع خودرقم زنند؟
هیچ می دانستی که تو را چگونه در رسانه های خود خطاب می کنند و مردم کشورشان را چگونه علیه تو می شورانند؟
کسی تو را بر آن داشت تا با درایت در مورد فضای زندگی جدیدت بیندیشی و ساده ترین وسیله ارتباط که زبان محاوره است را قبل از ترک وطنت بیاموزی؟
یا آیا کسی تو رامطلع کرد که جای تو شاید می شد که توسط کسی بسیار نیازمند تر و ستم کشیده تر از تو پر شود؟
یا
شاید مامن جدیدت برایت روشن و پر معنا بود در ابتدا، اما گاه و بی گاه یاد عزیزانت می افتادی و دلتنگی به سراغت می امدپس آنها را به کشور جدید کشاندی و در کنار خود جای دادی
غافل از اینکه راه را بستی برای اینکه مادری به دختر نیازمندش بپیوندد،یا خانواده ای که همیشه در محرومیت و اقلیت بوده به دلیل دین و نژاد خود،بتوانداز بند حقارت نجات پیدا کند و در راه رفته عزیزش قدم بگذارد.

دوستم اینها شروع درد دل من با توست. بسیار تلاش کردم که همه جوانب را بسنجم و بارها و بارها با اطرافیان در مورد حقوق شما سخن به میان آورم. غافل از اینکه تو در سلامت جسمی و روحی به سر می بری و گذشته زیاد دردناک و زجرآوری را پشت سر نگذاشته ای و از این حقیقت که راهی را که آمدی بهترین و پر افتخارترین راه نیست غافل مانده ای.
دوستم ای کاش وجدان خود را قاضی می گرفتی تا دریابی که ایرانی بودن افتخاری بس بالاتر از وابستگی به کمک مالیات دندگان پر تلاش کشورهای غربی است.