آرام دل

و اما استرالیا و مردم بسیار خونسردش.مردمی که در چند دهه گذشته جا مانده اند و ظاهرا قصد ندارند سرعت بیشتری به روند آرام زندگیشان بدهند.مردمی که لباسهای سبک چند دهه پیش را همچنان می پسندند و با وسایل حمل و نقل کندشان کمترین مشکل را دارند. مردمی که به تنبلی خود می خندند و از تعطیلات زیاد به مناسبتهای مختلف استقبال می کنند. با پای برهنه راه رفتن بر کف خیابان راحتند. ساعت 5 از کار خود به خانه باز می گردند و مغازه خود را نهایت تا ساعت 6 بعد از ظهر باز نگه می دارند. مردمی که ساعت 10 شب به رختخواب پناه می برند و از باربکیو و حمام آفتاب گرفتن به غایت لذت می برند.من جمله چیزهایی که در اینجا باید خواسته و ناخواسته جزو عادات ما می شد و آن را بدون چون و چرا می پذیرفتیم سرعت آرام زندگی در ملبورن است. هر نکته را باید چندین بار با به مسوولین مربوطه یاد آور می شدیم.آقا یا خانم محترم پس پاسخ مصاحبه شغلی من یا دعوت من به کار یا وصل تلفن من کی و چگونه انجام می شود. تنها ملت عجول و همیشه در شتاب ما نیست که از این قضیه ناراضی و متعجب است. با انگلیسی ها و آمریکاییها هم که هم صحبت شدیم پی بردیم کمی برایشان عجیب است که کارمند بانک با حوصله از پشت باجه راجع به عکس پاسپورتشان نظر می دهد یا مشتری را به اتاقش فرا می خواند و با گشاده رویی به درخواست او گوش می دهد و بااو شوخی می کند و اقامت خوبی را برایش آرزو می کند. یا در مغازه کافی فروشی بسیاربا حوصله سوال می شود چه قهوهای میل دارید یا اسمتان چیست که شما را با اسم خطاب کنیم و نوشیدنی داغتان را به دستتان بسپاریم. متعجب نشوید اگر در صف دستگاه خود پرداز و یا خرید افراد مختلف با حوصله پشت سرتان صف بسته اند و هیچ تذکری از آنها برای سرعت بخشیدن به کارتان دریافت نمی کنید. باید بسیار تمرین کنید تا در خیابان هایی که امکان گذر عابر پیاده وجود دارد دندان را بر روی جگر بگذارید و اجازه دهید عابر پیاده  از خیابان گذر کنند.