چه روز هایی بود

شب اول ملبورن به نظرم دلگیر و نازیبا امد! هتلی که اجاره کرده بودیم شرایط بسیار خوبی داشت و من با خود می اندیشیدم که شهر را که نپسندیدم باز جای شکرش باقی است که هتل شیکی را انتخاب کرده ایم! از آنجائیکه کابل شبکه نداشتیم با وجود برخورداری از اینترنت پر سرعت در اتاقمان نتوانستیم آن شب به شبک جهانی بپیوندیم.
شب اول گذشت و روز بعد افتابی که روی درختان اکالیپتوس می تابید.هوای سرد دلپذیرو آواز روح نوازپرندگان احساس خوش ایندی برایم داشت .  با خود عهد کرده بودم که دلتنگی و غم را در خانه دلم نپذیرم واز فرصت جدید گامی بلند بسازم برای عبور از مرزهای شخصی.می خواستم فراتر از خودم و منم را ببینم وبه جان بسپارم هر انچه که این سوی بودنم برایم دارد. هتلمان 100 قدم تا ایستگاه قطارفاصله داشت.بلیط ده سفره 30$.بلیط یک روزه 7$.ولی خب بلیط اول باید هر دو ساعت یکبار وشارژ می شد.یعنی اگر شش ساعت متوالی توی شهر بودی باید3 نوبت از ده نوبت را شارژ میکردی..هر دلاری که خرج میشدقلبم می لرزیدد.شاید شش ماه دیگر یا بیشتر با این ریالهای تبدیل شده باید گذران زندگی می کردیم.تنها چیزی که با سخاوت و اغماض در تمام مدت با پول معاوضه شد  ساندویچ مایتی انگس مک دونالد چیکن رپ کی اف سی اسپشال سابوی و گاهی هم برای تنوع همبرگر ارزان هانگری جک بود.هنوز که هنوزه اگر غذا فروشی ارزان زیره 5$ پیدا کنیم می گوییم حیف شد اینجا را ندیدیم و وقتی به هیکل نازنین از دست رفته مان که با ورزش فراوان و رژیم غذایی سخت میرود که متناسب شود می نگریم با خنده می گوییم شانس آوردیم این جا را کشف نکردیم.