همیشه می گویم کسی که هنوز غرق عادت نشده است چشمهای تیزبین تری دارد مخصوصا اگر مثل من فضول باشد. واماملبورن به ادعای برخی یکی ازبهترین شهرهای دنیا برای زندگی. و اما چرا چنین ادعایی؟ 1.دستمزد بسیار بالابه خصوص برای حرفه های فنی. 2.امنیت و فرهنگ اجتماعی مطلوب. 3.حمایت دولت از قشر ضعیف یا ناتوان وبیکار. 4.جاذبه های توریستی و فرهنگی.5.امید زندگی بالا. 6.احترام وحمایت از کلیه اقشار و فرهنگهاومذاهب.7.برابری اجتماعی و و و. و اما درک من از ملبورن :صبر و پذیرش تفاوت فرهنگی لازمه مهاجرت است ونکته غم انگیز بی ارزش بودن ریال ایران. تقریبا تمام راهها به رم ختم میشود.باید صبور باشی تا شغل مناسب پیدا کنی ودلار خرج کنی وگر نه 6000 تومان بابت یک دانه چیپس بدهی سوت سرت تمام نمیشود. و اما این جانب بارها و بارها غبطه خوردم که چرا مهارتهای بیشتری در ایران کسب نکردم.مانند نرم افزار کامپیوتر یا کوتاهی مو یا اشپزی حرفه ای.
و اما من چرا ملبورن را دوست دارم؟بله من از همان روزهای نخست با وجود ناملایمات فل این لاو ویت ملبورن. 1.نمونه های بارز فرهنگ بالا که در شهر جدیدم دیده ام مثلااگر در جایی به کسی برخورد کنی بلافاصله از شما عذر خواهی میشود. 2.به شما اعتماد بالایی هست مگر اینکه خود بااصرار قصد از بین بردنش را داشته باشید. 3.به هیچ وجه کسی برای اظهار نظر کردن سخن شما را قطع نمی کند.4.با دقت به سوالات شما گوش داده شده و پاسخ مناسب و مفصل دریافت میکنید.5.زندگی و رانندگی نظم بسیار خواصی دارد.6.مدام لبخند از مردم و صاحبان مشاغل تحویل میگیرید.7.ممکن است دلتان شکسته شود ولی به ندرت عصبی میشوید. 8.احساس میکنید چه ادم با ارزش و نازنینی هستید که این همه بزرگواری و وقت برای شما صرف میشود.گاهی هم غرور شما را فرا میگیرد و فراموش میکنید تقریبا از ایران فرار کرده اید.البته از قلم نیافتد که هنوز ایران چیزهای قشنگ زیاد دارد.که بعدا عرض می کنم که دلتان ممکن است برای چه تنگ شود که جایش خالی است.
No comments:
Post a Comment