استرالیا ودختری از ایران.

 هنوز دوستت دارم ای قاره پهناور غربی واقع در شرق.هنوز برایم زیبایی چون به من فرصتهای تازه داده ای . چون درهای جدیدی را برویم گشودی و من رابه خود شناساندی. ای کشور آخر دنیا یا پایین پایین دوستت دارم چون حریم امن آرامی برایم فراهم کردی تا در آن آسوده گیرم
 دوستت دارم چون من را با آدمهای رنگارنگ و مختلفی آشنا کردی.
 دوستت دارم چون به من فرهنگ غذاها و نوشیدنیهای بین قاره ای را شناساندی.
 تصور من از تو در ابعاد سرزمین کانگروها و کارتن مهاجران و گوسفند مرینوس بودولی تو به من بعد جدیدی از پهنه هستی خود را شناساندی.

باشد اینگونه گویم .
  سرزمین کهنترین مردم و مذهب دنیا هر روز برایم رازی جدید داری.

 کشور طلوع زود هنگام
  . در سه سالی که در تو زیسته ام کوله بارآگاهی خود را پر از اندوخته کرده ام
به جسارتم سوگند که هنوز دوستت دارم. 
شاید حرفهایم پر از اغراق و خوش بینی باشد ،اما حقیقت دارد برای منی که از خفقان یک جامعه مذهب زده شرقی می آیم.

بار دانش

تصمیم گرفتم وارد دانشگاه شوم.  تشنه کسب دانش و  کنجکاو و پرسجوگر رشته مورد علاقه خود را که جامعه شناسی است انتخاب کردم. فضای آموزشی، مفاد درسی، میزان شهریه ،طول دوران تحصیل از جمله مواردی بودند که مورد بررسی من قرار گرفتند .
 چیزی که بیشتر از همه موجبات شعفم را فراهم کرد کمک دولت برای پرداخت بخش زیادی از هزینه تحصیل من  به دلیل  داشتن اقامت دائم و انتخاب یک دانشگاه خاص بود .فضای بسیار شعف برانگیز و مسرور کننده ای را در مقابلم دیدم. دانشگاه را می گویم
بسیار متفاوت تر از دانشگاه آزادی است که در ایران موفق به کسب مدرکش شدم. روز آشنایی با دانشگاه که در آن  چندین امکانات تفریحی برای تازه واردان فراهم شده بود برایم فراموش ناشدنی است.
به همین صورت مناسبتها وجشن ها که محیط شادی را برای دانشجویان فراهم می کند.  استفاده  از اینترنت برای تماشای کلاس ضبط شده ،اشتراک نقطه نظرها با همکلاسیها در کلاس اینترنتی، فضای آموزشی بسیار مدرن و زیبا ،انجمن های مختلف با برنامه های مفرح، رفتار بسیار صمیمی کارکنان و برخی از اساتید، خدمات حقوقی ، مشاوره ای وکاریابی به دانشجو در تمام کل ترم تحصیلی، همه و همه احساس با ارزش بودن به من می دهد. احساس اینکه نه تنها بار اطلاعاتی وسیعی خواهد برداشت بلکه می توانم ضمن برخورداری از احترام مناسب در محیطی کم بار از استرس و فشار روحی، تنها به یادگیری و دریافت علوم جدید بپردازم . 

پیک سبا

سلام هموطن پناهنده،
می خواهم بدانم پناهندگی چه حالی دارد؟ می خواهم بدانم وقتی هویتت را به آب دادی یا به سطل زباله
 با خود اندیشیدی که چگونه می شود دوباره آنرا پس گرفت یا ازنو ساخت در آبادیی دیگر؟
آیاآینده ای را متصورشدی که در آن هموطن تو در جایی نو از تو روی بر گرداند؟
آیا می دانستی که خانه جدیدت بوی خانه سابق را ندارد؟
به تو گفته بودند که غربت بوی تلخی دارد گاهی؟
هموطن به تو گفته بودند که دولتمردان کشور جدید از تو و جایگاهت در کشور شان استفاده می کنند تا رای رای دهندگان را به نفع خودرقم زنند؟
هیچ می دانستی که تو را چگونه در رسانه های خود خطاب می کنند و مردم کشورشان را چگونه علیه تو می شورانند؟
کسی تو را بر آن داشت تا با درایت در مورد فضای زندگی جدیدت بیندیشی و ساده ترین وسیله ارتباط که زبان محاوره است را قبل از ترک وطنت بیاموزی؟
یا آیا کسی تو رامطلع کرد که جای تو شاید می شد که توسط کسی بسیار نیازمند تر و ستم کشیده تر از تو پر شود؟
یا
شاید مامن جدیدت برایت روشن و پر معنا بود در ابتدا، اما گاه و بی گاه یاد عزیزانت می افتادی و دلتنگی به سراغت می امدپس آنها را به کشور جدید کشاندی و در کنار خود جای دادی
غافل از اینکه راه را بستی برای اینکه مادری به دختر نیازمندش بپیوندد،یا خانواده ای که همیشه در محرومیت و اقلیت بوده به دلیل دین و نژاد خود،بتوانداز بند حقارت نجات پیدا کند و در راه رفته عزیزش قدم بگذارد.

دوستم اینها شروع درد دل من با توست. بسیار تلاش کردم که همه جوانب را بسنجم و بارها و بارها با اطرافیان در مورد حقوق شما سخن به میان آورم. غافل از اینکه تو در سلامت جسمی و روحی به سر می بری و گذشته زیاد دردناک و زجرآوری را پشت سر نگذاشته ای و از این حقیقت که راهی را که آمدی بهترین و پر افتخارترین راه نیست غافل مانده ای.
دوستم ای کاش وجدان خود را قاضی می گرفتی تا دریابی که ایرانی بودن افتخاری بس بالاتر از وابستگی به کمک مالیات دندگان پر تلاش کشورهای غربی است.